ไม่มีชื่อเรื่อง
posted on 08 Aug 2011 11:18 by humannessฉันเป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ไม่มีความสามารถพิเศษ หน้าตาธรรมดา บุคลิกธรรมดา อายุยี่สิบ
หน้าที่การงานก็พนักงานคีย์ข้อมูลในช่วงเช้า และ พนักงานขายไอศกรีมในช่วงเย็น
.
.
.
รายได้รวมๆเดือนนึงก็เกือบหนึ่งหมื่นสองพันบาท
.
.
.
น้อยมาก แต่ความรู้แค่นี้(เรียนมาน้อย) ได้มากกว่านี้ คงเป็นไปไม่ได้ สำหรับพนักงานคีย์เอกสารเล็กๆอย่างเรา
.
.
.
เงิน ถึงจะน้อยแต่มันก็เป็นรายได้หลักของครอบครัว
.
.
.
แต่ มันก็ยังไม่เพียงพออยู่ดี สำหรับค่าเทอม ค่าอาหาร ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าเช่าบ้าน
.
.
.
น้องชายวัยสิบห้า วัยกำลังเรียน แต่กลับต้องไปทำงานพิเศษหลังเลิกเรียน
.
.
.
----------------------- รู้สึกแย่ ทั้งๆที่ทำงานขนาดนี้ ยังไม่สามารถดูแลน้องให้สบายๆได้-----------------------
.
.
.
แต่ความรู้สึกที่มันแย่กว่า คือ เงินไม่พอใช้ แม่ต้องบากหน้าไปยืมญาติมาเพื่อจะให้น้องไปโรงเรียน
.
.
.
เศร้า ตอนนี้ก็ได้แต่พยายามตั้งใจทำงาน ตั้งใจเรียนเอง
.
.
.
ถ้ามีวุฒิก็คงเอาไปหางานดีๆทำได้ ตอนนี้ถึงไป การศึกษาก็น้อย คงจะไม่ได้มากกว่านี้อยู่ดี
.
.
.
เบื่อ เซ็ง
.
.
.
อยากให้ทุกคนมีความสุข อยากให้ครอบครัวเราอยากกินอะไรก็ได้กินเหมือนแต่ก่อน
เวลาน้องคนเล็กอยากได้ของเล่น เราไม่มีเงินเพียงพอจะซื้อให้น้อง ทั้งๆที่ของมันก็ไม่ได้แพง
แต่เงินต้องเก็บไว้ใช้สิ่งที่จำเป็นกว่า
.
.
.
เวลาน้องมาขอของเล่น มันรู้สึกสะเทือนใจนะ ทั้งๆที่เราพยายามขนาดนี้แล้ว แต่มันก็ทำได้แค่
ค้ำจุนไม่ให้บ้านล้ม แต่ไม่ได้ทำให้ทุกคนสบาย แม้แต่ตู้เย็นที่จะแช่น้ำให้น้องกินเย็นๆก็ไม่มี
.
.
.
อยากจะทำให้ได้ดีกว่านี้
.
.
อยากให้ทุกคนสบายเหมือนเมื่อก่อน