เมื่อวาน เวลาประมาณ 21.30 น.
เรากำลังเก็บร้าน (เราทำงานพิเศษที่ร้านไอติม)
พื้นเปียก ร้องเท้าลื่น
แล้วเราก็วืด ไหลไปเลย แบบว่า ล้มทั้งตัว
พยายามจะใช้แขนจับอะไรยั้งไว้
แต่มันไม่ทัน หัวกระแทกพื้น
.................
ความรู้สึกแรกที่รู้ คือ มึนหัว มันตื้อๆ แต่ตอนนั้นยังไม่ได้รู้สึกเจ็บอะไรมาก
ลุกไม่ขึ้น เพื่อนมาช่วยหิ้วปีกพาไปนั่งที่เก้าอี้ ก็ยังมึนๆอยู่
เจ็บ แต่ไม่ร้องไห้ ตื้อๆ
แต่พอเพื่อนหลายๆคนเข้ามาถามว่าเป็นอะไรไหม
มาลูบหัว เช็ดแขนให้ (แขนเลอะ - -* พื้นมันกำลังขัดไง คราบดำๆ)
มาถามว่า เจ็บตรงนี้มั้ย...ตรงนั้นมั้ย มึนมั้ย หัวแตกมั้ย
.................
มันเหมือนกระแทกใจนะ คำถามพวกนี้
เวลาที่มีคนเป็นห่วง คอยดูแล มันดีอย่างนี้นี่เอง
ความรู้สึกตอนนั้น ไม่รู้สึกอะไรหรอก แต่
น้ำตามันไหล ไม่ได้ร้องไห้เพราะความเจ็บตัว
แต่เพราะมันปลื้มมากเลย น้ำตามันเลยไหล (อายเพื่อนเหมือนกันนะนั่น)
................
ปีที่ผ่านมา หรืออาจจะมากกว่านั้น
เราไม่เคยร้องไห้เลย
เพราะเราไม่คิดว่าชีวิตเรามันจะมีอะไรที่กระหน่ำซัดเข้ามาพร้อมกันเหมือนเมื่อสองปีที่แล้ว
สองปีที่แล้ว เหมือนจุดหักเหของชีวิต
จากมี กลายเป็นไม่มี เคยอยากได้อะไรก็ได้ กลายเป็น ถ้าอยากได้อะไร มันก็ต้องทำใจว่าเรามีของพวกนั้นไม่ได้
ได้ไปเรียน ก็ต้องออกจากโรงเรียนกลางคันเพื่อออกมาทำงาน
เรียนก็ไม่จบ เงินในบ้านเหลือแค่ห้าบาท อนาถชีวิต
น้องยังต้องเรียน ครอบครัวยังต้องมีชีวิตต่อไป
เราต้องกลายเป็นเสาหลักของครอบครัว
จะร้องไห้ไม่ได้ ลำบากแค่ไหนก็ท้อไม่ได้
.................
แต่เมื่อวาน แค่คำว่า เจ็บไหม เจ็บตรงไหนหรือเปล่า
เราก็อยากจะตอบนะ ตอบในใจ
"เจ็บสิ เราอิจฉาพวกเธอมากเลยเลยนะ เราอยากเรียนหนังสือ อยากเล่นกันเพื่อน
อยากทำกิจกรรมกับเพื่อน เราอยากรู้ว่าชีวิตเด็กมหาลัยมันเป็นยังไง พี่รหัส น้องรหัสเข้าทำอะไร
เวลาที่พวกเธอมาเล่า รับน้อง อะไรพวกนี้
เรายังไม่เคยได้เข้าไปสัมผัสจุดนั้นเลยนะ เราไม่ได้ไปเที่ยว ไม่ได้ไปเข้าค่ายเลย
ทำแต่งาน สมองของเรามีแต่งาน เวลา 24 ชม.
เวลาทำงานของเราทั้งหมดคือ 12 ชม.  นอน 8 ชม. เหลือ 4 ชม. คือเวลาอาบน้ำกินข้าว
สองปีที่ผ่านมาชีวิตประจำวันของเราคือ
ตื่นมา ล้างหน้า อาบน้ำ กินข้าว ไปทำงาน 5 โมงกลับ ไปทำงานอีกที่ต่อ กลับบ้าน5 ทุ่ม
อาบน้ำ กินข้าว นอนหลับ มันวนๆๆๆอยู่อย่างนี้เป็นปีๆ
ตอนนี้ ลืมไปแล้วว่า คำว่า ปิดเทอม มันเป็นยังไง
..................
มีคนถามว่า เหนื่อยไหม
เราก็ตอบไปตรงๆว่า เหนื่อยมาก
แต่ถ้าถามว่า หยุดได้ไหม พักบ้างไหม
เราก็คงตอบไปตรงๆว่า ไม่ได้หรอก ถ้าเราหยุดใครจะทำ น้องเราครอบครัวเราจะเป็นยังไง
.................
เอนทรี่นี้ อาจจะยาวไปซักหน่อย แต่ถ้าใครอ่านมาถึงตรงนี้ก็คงต้องบอกว่า ขอบคุณมากค่ะ
ที่มาฟัง คนๆนึงบ่น
Undecided ปล.1ของแพง อะไรก็แพง แต่ทำมันเงินเดือนมันยังอยู่เท่าเดิมน้อ
ปล.2 ขอบคุณเพื่อนๆที่ร้านเมื่อวานที่เข้ามาช่วยเรานะ
ต๋องกับต้น ที่ช่วยพยุงเราไปวางบนเก้าอี้
พี่ทิม พี่ต่าย พี่จุ๋ม ที่คอยถามไถ่อาการ
จอย ขอบคุณที่ทำงานแทนให้นะ (ซึ้ง)
และก็ต้องขอโทษพลอยด้วย ที่ไม่ได้เดินกลับบ้านเป็นเพื่อน
สุดท้าย ขอบคุณดุ๊ก ที่อุตส่าห์ขับรถมาส่งเราที่บ้าน ขอบคุณทุกคนมากๆๆๆ

 

edit @ 25 Mar 2011 10:20:44 by SUPRANAN

Comment

Comment:

Tweet

มาให้กำลังใจ

ป้านั้นตลอดชีวิต อายุ 13 ปี ไม่ได้เรียนจบ ป 7
มาทำงานเป็นคนรับใช้เขา พออายุ 15 ไปเรียน กศน
จบ ม.ศ 3 แล้วทำงาน ส่งเงินให้พ่อแม่
เงินเดือน 800 ให้แม่ 400 ทำงานจนอายุ 23 แต่งงาน
อายุ 26 ไปเรียน ปวช.ต่อ อายุ 32 เรียน มสธ

ถ้าเราไม่มีเงินก็ต้องทำงานหาเงิน อายุเท่าไรก็เรียนได้
สิ่งสำคัญไม่ใช่ กู้เงินมาเรียน หรือทำอาชีพผิด ๆ

ป้าลำบากแต่เกิด ตลอดชีวิตไม่เคยพูดว่าตัวเองทุกข์เลย
แม่ป้าเป็นอัมพาต ป้าก็ดูแลแม่ อาบน้ำตัดผมเช็ดตัวแม่

#6 By ปิยะ99 on 2011-03-26 15:55

สู้ๆ ต่อไป ครับคุณนะ

ถึงแม้ว่าชีวิตจะลำบาก แต่เราก็ต้องสู้

ได้เจอเพื่อนร่วมงานที่ดีก็ถือว่าลดภาระได้นิดนึงแล้วครับ

ยังดีกว่าคนบางพวก ที่เคยเจอทำให้เหนื่อยมากกว่าอีก

ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ^^

#5 By Code-Catte on 2011-03-26 15:08

เห็นใจเลยละค่ะ ยังไงพยายามสู้ต่อไป
ตั้งใจทำงานเพื่อน้องๆ นะคะ
ชีวิตคือการอดทน การต่อสู้ค่ะ
อย่างน้อยเราไม่มีโอกาสของการเป็นเด็กมหาลัย
แต่อย่าให้น้องพลาดโอกาสเหมือนเรานะคะ

ขอเป็นกำลังใจให้ค่ะ
ดีที่มีคนรอบข้างคอยเป็นห่วงนะคะ
big smile
ตอนวันเกิดหนูมีเพื่อนคนนึงพูดว่าแฮปปี้เบิร์ดเดย์ หนูน้ำตาซึมเลย มันไร้สาระใช่ป่ะ 555

แต่ปกติไม่ค่อยมีใครจำได้ไง พอมีนี่ซึ้งเลย ^^


สู้ๆนะคะ หนูเดาว่าพี่ต้องเป็นรุ่นพี่หนูแน่เลย

เพราะดูจากสิ่งที่พี่ต้องรับผิดชอบแล้ว มันสูงกว่าหนูมากมาย

หนูชื่นชมพี่มากเลยที่ต้องดูแลใครอีกหลายคน

ชีวิตคนเรามีล้มมีลุก ล้มแล้วก็ลุกขึ้นใหม่ :)





surprised smile surprised smile

#3 By Prairy Tale ^^ on 2011-03-25 21:24

น้ำใจคนค่ะ ดีจังนะคะbig smile

เรื่องลำบากนั้น เราก็มีค่ะ มาฝ่าฟันไปพร้อมๆกันนะคะ confused smile

#2 By คุณพู่ on 2011-03-25 10:48

ได้เจอเพื่อนร่วมงานที่ดีก็ดีนะครับ

ตอนนี้ถ้าปวดหัวอยู่ผมว่าไปหาหมอดีกว่านะครับเพราะหัวกระเเทกพื้นอาจมีอาการเลือดคลั่งในสมองนะครับ

แต่ถ้าไม่เป็นไรเเล้วก็ดีเเล้วละครับ

สู้ต่อไปนะครับผมเชื่อว่าชีวิตจะต้องเจอกับหนทางสดใสไม่วันใดก็วันหนึ่ง อดทดหน่อยเเล้วกันนะครับ
big smile

#1 By นายโชคดี on 2011-03-25 10:34